Was het maar waar.
Ik heb een half jaar een sanskrit-cursus gevolgd.
Maar dat is echt geen lol, als je het voor de lol doet.
verder lang Indiase muziekles gehad en zo wel wat woorden opgepikt.
Maar hindi spreken is nog wat anders.
Het schijnt overigens niet zo´n hele moeilijke taal te zijn om te leren heb ik begrepen.
Ben nu trouwens met Latijn bezig, maar dat is voor mijn studie.
Mijn interesse gaat uit naar de late middeleeuwen, voor ME kun je niet zonder latijn.
Oeps...ik dacht dat je het ooit geleerd had. Ja, sanskriet is een pak moeilijker natuurlijk. Die hebben nog meer casussen dan ik dacht (net over aan het lezen) zelfs niet aan mij besteed. Hindi is niet zo moeilijk en trekt serieus goed op Urdu...
Urdu en Hindi liggen inderdaad dicht bij elkaar, de sprekers kunnen elkaar vrij eenvoudig verstaan.
Sanskriet heeft inderdaad meer naamvallen (
, en daarnaast ook een extra meevoudsvorm, dualis. Je hebt bij elk ZNW dus 24 verbuigingen.
En dan is het allermoeilijkste nog dat ze heel veel woorden samenvoegen, soms wel drie of vier in 1 woord. Je bent bij het vertalen dus steeds aan het puzzelen. Wil je dit echt leren, dan ben je zo een paar jaar heel intensief bezig.
Maar ik heb er wel wat voordeel bij gehad. Nu met Latijn kon ik de grammatica vrij snel oppikken omdat die erg lijkt op sanskriet.
nu ja, ik hou het vooral bij germaanse en slavistiek voorlopig.
Ah latijn: waarom geen italiaans en roemeens: de restanten van het latijn en deze zijn nog niet zo dood.
en doe je ook geen frans(is dat niet nodig bij geschiedenis?).
Latijn is overal, zeker als je in oude bronnen duikt.
Ik moest voor mijn eerste jaar twee taalvakken kiezen, naast MiddelNederlands kon ik kiezen uit (post-klassiek)Latijn en Frans.
Voor mij allebei lastig, dus heb ik maar Latijn gekozen, om mezelf te dwingen die taal nu eindelijk eens te leren.
en ja, mijn Frans zou ik toch ook eens moeten ophalen.
Maar verder wil ik me toch concentreren op de streektalen en oude varianten binnen de Nederlanden en Engeland.
